'Kinderen moet je niet betuttelen'

Naar aanleiding van de Jeugdboekenweek sprak journaliste Sarah Vankersschaever met verschillende kunstenaars en organisaties die zich expliciet richten tot een kinderpubliek. Ze stelt de vraag of er soms kinderen zijn mét een ‘smaak’ voor cultuur en kinderen zonder – en of je de laatste groep dan wel tot cultuurbeleving kunt dwingen.

De strijd om de culturele smaak begint al in de wieg. Baby’s en kinderen zijn een populaire marketingdoelgroep geworden, waarvoor zich een uitgebreid gamma aan ‘producten’ uitstrekt. Tussen de vele commerciële producten lijkt de nood aan een alternatief aanbod hoog. Maar zoals jeugdauteur Ed Franck  lees- en leefkinderen onderscheidt – zij die graag lezen versus zij die liever buitenspelen – zijn er misschien ook kinderen die in culturele prikkels geïnteresseerd zijn en kinderen die dat niet zijn. Word je zo geboren, of gemaakt?

Het artikel laat verschillende stemmen aan bod.

• Herman Baeten en Sarah Verhulst van het Babelutfestival, een tweejaarlijks muziekfestival voor kinderen van nul tot drie jaar, brengen aan datkleinekinderen automatisch gevoelig zijn voor klanken.
• De auteur, liedjes- en theatermaker Winok Seresia (aka Kapitein Winokio) vindt dan weer dat je kinderen niet moet betuttelen. Hij zoekt in zijn voorstellingen naar een sterk verhaal met een duidelijk thema en een boodschap. Humor is daarbij zeer belangrijk. Er worden kritische vragen gesteld over de ‘eenheidsworst’ van Studio 100. Maar zijn zij wel zo’n boosdoeners?
• Katia Segers, professor communicatiewetenschappen aan de VUB benoemt herkenning en nabijheid als de sleutel van het Studio 100-succes. De situaties worden zo uit het dagelijkse leven geplukt: denk maar aan jaloezie. Maar er worden weinig grenzen verlegd en vaak is de verhaalstructuur mager of stereotiep. Volgens Segers mag er gerust meer diepgang komen: ‘Als de grootste cultuurproducent voor kinderen draagt Studio 100 een verantwoordelijkheid.' Zij ziet een ideaal scenario in de samenwerking tussen Studio 100 en een cultuurhuis.
• Cultuur kan aangemoedigd worden, maar mag niet opgelegd worden, vindt kindercommissaris Bruno Vanobbergen. Het belangrijkste is dat de drempel naar cultuur zo laag mogelijk gehouden wordt, en dat het kind in een geborgen context (die van het gezin) kan kennismaken met cultuur. Vroeg of laat pikken ze de interesse zelfstandig op.